Του Γρ.
Στρατάκου* Πριν ενάμιση χρόνο, εκδηλώσεις μνήμης υπενθύμιζαν στους υγειονομικούς αλλά και στο ευρύτερο κοινό τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την τρομερή πανδημία γρίπης του 1918-19 που υπήρξε η πλέον θανατηφόρα λοιμική νόσος της καταγεγραμμένης ιστορίας του ανθρώπου: Η «Ισπανική» όπως έμεινε να αποκαλείται γρίπη, μέσα σε ένα μόλις χρόνο οδήγησε στο θάνατο, κατά τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς, περί τα 25 εκατομμύρια ανθρώπους, περισσότερους δηλαδή από τα θύματα του τετραετούς «Μεγάλου» πολέμου των χαρακωμάτων, του οποίου και επιτάχυνε το τέλος αλλά και περισσότερους από όσους πέθαναν τα χρόνια του «Μαύρου Θανάτου» της βουβωνικής πανώλης στην Ευρώπη το 14ο αι.
Ο συγκεκριμένος ιος πριν λίγα χρόνια ανασυστάθηκε στο εργαστήριο, αναπαρήχθη σε καλλιέργειες και χρησιμοποιήθηκε σε ζωικά πειράματα που αύξησαν τις γνώσεις μας για τη συμπεριφορά και τις μεταλλάξεις των ιών που προκαλούν μεγάλες πανδημίες.
H Παγκόσμια Πανδημία του 1918-19 Η επίπτωση της γρίπης ειδικά στους νέους ανθρώπους ήταν τόσο συντριπτική που στις ΗΠΑ με 675.000 καταγεγραμμένους θανάτους ο μέσος όρος ζωής μειώθηκε κατά 10 έτη.
Το συγκεκριμένο στέλεχος της γρίπης Α, Η1Ν1 με πιθανή προέλευση από τα πτηνά και αρχική εμφάνιση στην Κίνα μέσω της οποίας πέρασε στην Αμερική και από εκεί με τα εκστρατευτικά σώματα στην εμπόλεμη Ευρώπη, εμφάνιζε ταυτόχρονα εξαιρετικά υψηλή μεταδοτικότητα και λοιμογόνο δύναμη.
Η θνητότητα υπολογίστηκε στο 2.5% ενώ συγκριτικά οι παλιότερες επιδημικές μορφές της νόσου δεν ξεπερνούσαν το 0.1%.
Προσέβαλλε κυρίως νεαρούς ενήλικες 15-40 χρόνων σε αντίθεση με τις προηγούμενες επιδημίες ινφλουέντζας που έπλητταν κυρίως μικρά παιδιά και άτομα της τρίτης ηλικίας.
Η εμφάνιση της πνευμονίας ήταν αιφνίδια και ο θάνατος ερχόταν με οξεία αναπνευστική και πολυοργανική ανεπάρκεια σε έδαφος σηπτικής καταπληξίας.
Αντιβιοτικά δεν είχαν εφευρεθεί, ΜΕΘ και μηχανική υποστήριξη της αναπνοής δεν παρευρίσκονταν και αυτή η βιολογική ύπαρξη των ιών ήταν ακόμα άγνωστη.
Ο μεσαιωνικός όρος Ινφλουέντζα (...
Πηγή/Περισσότερα: in.gr



















